“जंगलातील आई” — सावित्री अम्मा आणि अनाथ शावकांची माया

जंगलात जन्माला आलेल्या प्रत्येक शावकाला त्याची आई मिळेलच असे नाही. कधी शिकाऱ्यांच्या हल्ल्यात, कधी अपघातात किंवा कधी जंगलातील संघर्षात आईपासून वेगळे झालेले छोटे शावक पूर्णपणे असहाय्य होतात. अशा वेळी त्यांना केवळ काळजी घेणारा कोणी तरी नको असतो, तर त्यांना हवी असते एक आई. अशीच आई बनल्या आहेत सावित्री अम्मा.

गेल्या २२ वर्षांपासून सावित्री अम्मा शेर, बाघ आणि तेंदुए यांच्या अनाथ शावकांची काळजी घेत आहेत. आतापर्यंत त्यांनी ८० पेक्षा जास्त शावकांना आपल्या मायेच्या कुशीत वाढवले आहे. त्यांच्यासाठी हे काम फक्त नोकरी नाही, तर आयुष्याचं ध्येय आहे.

छोट्या शावकांना दूध पाजणे, त्यांना उब देणे, त्यांच्याशी बोलणे, त्यांना सुरक्षित वाटेल अशी काळजी घेणे—ही सगळी कामे सावित्री अम्मा आईप्रमाणेच करतात. जेव्हा एखादा शावक घाबरलेला असतो, तेव्हा त्याला शांत करण्यासाठी त्या त्याला जवळ घेतात. त्यांच्या मायेच्या स्पर्शामुळे त्या शावकांना पुन्हा जगण्याची उमेद मिळते.

अनेकदा जंगलात सापडलेले हे शावक खूप अशक्त किंवा जखमी असतात. त्यांना जगवणे हे सोपे नसते. पण सावित्री अम्मांच्या संयम, प्रेम आणि समर्पणामुळे अनेक शावक पुन्हा निरोगी होतात आणि नंतर त्यांना जंगलात सोडले जाते, जेणेकरून ते पुन्हा त्यांच्या नैसर्गिक जीवनाकडे परत जाऊ शकतील.

सावित्री अम्मा म्हणतात की, “प्राणीही भावना समजतात. आपण त्यांना प्रेम दिलं, तर तेही आपल्याला विश्वास आणि प्रेम देतात.” त्यांच्या या विश्वासामुळेच त्यांनी जंगलातील या छोट्या जीवांना नवं आयुष्य दिलं आहे.

आज अनेकांसाठी सावित्री अम्मा प्रेरणास्थान बनल्या आहेत. त्यांच्या ममतेमुळे जंगलातील अनाथ शावकांना आईचा स्पर्श मिळतो आणि जंगलही त्यांच्यासाठी घरासारखं वाटू लागतं.

सावित्री अम्मांची ही कथा आपल्याला शिकवते की माया, प्रेम आणि समर्पण असेल तर माणूस केवळ माणसांचाच नाही, तर निसर्गातील प्रत्येक जीवाचा आधार बनू शकतो.

डिस्क्लेमर:
या लेखातील माहिती विविध सार्वजनिक स्त्रोतांवर आधारित प्रेरणादायी स्वरूपात सादर केली आहे. याचा उद्देश व्यक्तीच्या कार्याबद्दल प्रेरणा देणे हा आहे; काही तपशीलांमध्ये कालांतराने बदल होऊ शकतो.