जळगाव जिल्ह्यातील अवघ्या २०–२५ घरांचं, आदिवासी वस्तीचं छोटंसं गाव — नागझिरी. जिथे शिक्षण हे वास्तव नसून केवळ स्वप्नासारखं वाटायचं, तिथून अमेरिकेतील PhD पर्यंतचा शंकर भिल यांचा प्रवास म्हणजे संघर्ष, चिकाटी आणि आत्मविश्वासाची जिवंत कहाणी आहे.
अमेरिकेतील University of California, San Diego या नामांकित विद्यापीठात Ethnic Studies या विषयात PhD साठी निवड होणं हे केवळ वैयक्तिक यश नाही; तो आदिवासी समाजाच्या दीर्घ संघर्षाचा, शिक्षणासाठीच्या जिद्दीचा आणि सामाजिक अन्यायाला प्रश्न विचारण्याचा विजय आहे.
शंकरच्या कुटुंबाची परिस्थिती अत्यंत हलाखीची होती. रोजच्या उदरनिर्वाहासाठी वडील रोजंदारी मजुरी करत असत. शंकर ११वीत असतानाच वडिलांचे दुःखद निधन झाले आणि कुटुंबाची सर्व जबाबदारी आई सिंधुबाई भिल यांच्या खांद्यावर आली. स्वतः रोज मजुरी करून पाच मुलांना सांभाळत असताना, त्यांनी शंकरचं शिक्षण कधीही थांबू दिलं नाही—हीच त्यांच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी देणगी ठरली.
गावात शिक्षणाच्या सुविधा अत्यंत मर्यादित होत्या. ८०–१०० लोकसंख्येत केवळ ३–४ मुलं बारावीपर्यंत पोहोचलेली होती. अशा परिस्थितीत शंकर हा गावातून उच्च शिक्षण घेणारा एकमेव तरुण ठरला—आणि तोही आंतरराष्ट्रीय स्तरावर.
शंकरने प्राथमिक शिक्षणापासून बारावीपर्यंतचा प्रवास जळगाव जिल्ह्यातील आदिवासी आश्रमशाळेत पूर्ण केला. त्यानंतर पदवी पुण्यातून आणि पदव्युत्तर शिक्षण बंगळुरू येथील अझीम प्रेमजी विद्यापीठातून घेतले. आज त्याला अमेरिकेत PhD साठी प्रवेश मिळाला असून, पहिल्या नऊ महिन्यांसाठी ७१,००० डॉलर्सची फेलोशिपही मिळाली आहे.
त्याचा संशोधन विषय आहे —
“आदिवासी जमिनी गैरआदिवासींकडे कशा गेल्या?”
गावातील आजी-आजोबांच्या आठवणी, अनुभव आणि मौखिक इतिहासातून सामाजिक अन्यायाचा आवाज जागतिक व्यासपीठावर पोहोचवण्याचा त्याचा संकल्प आहे.
शंकर ठामपणे सांगतो,
“शिक्षण हा एकमेव मार्ग आहे, ज्यातून आपण समाज बदलू शकतो.”
आज शंकर भिल फक्त अमेरिकेत PhD करणारा विद्यार्थी नाही; तो आदिवासी समाजासाठी शिकणारा संशोधक आहे, मार्गदर्शक आहे आणि प्रेरणास्थान आहे. नागझिरीसारख्या छोट्या गावातून जगाच्या शिखरावर पोहोचलेला त्याचा प्रवास आपल्याला एकच गोष्ट शिकवतो—
संकट कितीही मोठं असलं, तरी जिद्द, चिकाटी आणि शिक्षण यांची साथ असेल तर स्वप्नं नक्की साकार होतात.
वरील लेख प्रेरणादायी व माहितीपर स्वरूपाचा आहे. यात दिलेली माहिती उपलब्ध स्रोतांवर आणि कथनावर आधारित आहे. कोणत्याही व्यक्तीचे उदात्तीकरण किंवा तुलना करण्याचा हेतू नाही. लेखाचा उद्देश शिक्षण, संघर्ष आणि सामाजिक जाणीव यांना प्रोत्साहन देणे हा आहे.