आजच्या धावपळीच्या जगात बहुतांश लोक स्वतःच्या यश, पैसा आणि प्रतिष्ठेच्या मागे धावत असतात. मात्र काही व्यक्ती अशा असतात ज्या शांतपणे, कोणताही गाजावाजा न करता समाजासाठी आणि निसर्गासाठी आपले आयुष्य समर्पित करतात. अशाच एका साध्या पण महान व्यक्तीची ही प्रेरणादायी कथा आहे.
तामिळनाडूमधील एका बस कंडक्टरने गेल्या सुमारे ३० वर्षांत स्वतःच्या पगारातून पाच लाखांहून अधिक झाडे लावली. दररोजची नोकरी, मर्यादित उत्पन्न आणि वैयक्तिक जबाबदाऱ्या असूनही त्यांनी निसर्गसंवर्धनाचा वसा कधीच सोडला नाही. रस्त्याच्या कडेला, जंगल परिसरात, मोकळ्या जागांवर रोपे लावून ती जगवण्यासाठी ते सातत्याने मेहनत घेत राहिले.
त्यांच्यासाठी वृक्षारोपण हे केवळ उपक्रम नव्हते, तर एक जीवनधर्म होता. समाजाकडून सन्मान, पुरस्कार किंवा प्रसिद्धी मिळावी, अशी अपेक्षा त्यांनी कधीच ठेवली नाही. त्यांच्या मते, “निसर्ग जिवंत राहिला, तरच माणूस टिकेल”—आणि हाच त्यांच्या कार्याचा खरा पुरस्कार आहे.
आजही ते अत्यंत साधं जीवन जगतात. मात्र त्यांनी लावलेली झाडे, हिरवीगार झालेली जमीन आणि वाढलेला पर्यावरणीय समतोल हेच त्यांच्या आयुष्याचे खरे यश आहे. त्यांच्या या कार्यातून प्रत्येक नागरिकाने थोडं का होईना, पण निसर्गासाठी काहीतरी करावे, असा मौन संदेश मिळतो.
ही कथा आपल्याला शिकवते की मोठा बदल घडवण्यासाठी मोठ्या पदाची किंवा प्रचंड संपत्तीची गरज नसते—फक्त निस्वार्थ भाव आणि सातत्यपूर्ण कृती पुरेशी असते.
वरील लेख छायाचित्र व उपलब्ध माहितीवर आधारित असून तो प्रेरणादायी व माहितीपर उद्देशाने लिहिण्यात आला आहे. छायाचित्र प्रतीकात्मक असू शकते. कोणाच्याही भावना दुखावण्याचा हेतू नाही.