हिंदू धर्मात जपमाळेचे विशेष महत्त्व आहे. मंत्रजप, ध्यान आणि साधनेसाठी वापरल्या जाणाऱ्या जपमाळेत १०८ मणी असतात. अनेकजण या मण्यांवर मंत्रजप करतात, मात्र १०८ हा आकडाच का निवडला गेला? यामागे वैदिक परंपरा, खगोलशास्त्र, योग, वास्तुशास्त्र आणि अध्यात्म यांचा अद्भुत संगम असल्याचे मानले जाते.
पारंपरिक मान्यतेनुसार पृथ्वीपासून सूर्याचे अंतर हे सूर्याच्या व्यासाच्या सुमारे १०८ पट, तर पृथ्वीपासून चंद्राचे अंतर हे चंद्राच्या व्यासाच्या सुमारे १०८ पट असल्याचे सांगितले जाते. या प्रमाणांमुळे १०८ या संख्येला विश्वाच्या रचनेशी जोडले गेले आहे.
योग आणि उपनिषदांच्या परंपरेनुसार मानवी शरीरात १०८ प्रमुख नाड्या हृदयाशी जोडलेल्या असल्याचे मानले जाते. मंत्रजप करताना प्रत्येक मणी म्हणजे एका नाडीचे प्रतीक मानले जाते. त्यामुळे १०८ वेळा मंत्राचा जप केल्याने मन, शरीर आणि चेतना यांच्यात संतुलन निर्माण होण्यास मदत होते, अशी श्रद्धा आहे.
जपमाळेतील १०९वा मणी 'गुरू मणी' किंवा 'सुमेरू' म्हणून ओळखला जातो. या मण्यावर मंत्रजप केला जात नाही. तो आल्यावर माळ उलटवून पुन्हा जप सुरू करण्याची परंपरा आहे.
भारतातील अनेक प्राचीन मंदिरांच्या रचनेत १०८ या संख्येचा वापर आढळतो. तमिळनाडूतील चिदंबरम नटराज मंदिर हे त्याचे एक महत्त्वाचे उदाहरण मानले जाते. तसेच वैष्णव परंपरेतील १०८ दिव्य देशम (पवित्र मंदिरे) यांनाही विशेष धार्मिक महत्त्व आहे.
भरतमुनींच्या नाट्यशास्त्रात १०८ 'करण' (मूलभूत नृत्य मुद्रा) वर्णन केल्या आहेत.
२७ नक्षत्र × ४ चरण = १०८ हा वैदिक ज्योतिषातील महत्त्वाचा गणिती संबंध आहे.
१२ राशी × ९ ग्रह = १०८, अशीही या संख्येची मांडणी केली जाते.
श्री यंत्रातील भूमितीय रचनेतही १०८ या संख्येला प्रतीकात्मक महत्त्व दिले जाते.
भारतीय परंपरेत १०८ ही संख्या विश्व, मानव आणि अध्यात्म यांच्यातील सुसंवादाचे प्रतीक मानली जाते. त्यामुळे मंत्रजप, योग, ध्यान, पूजा-अर्चा आणि धार्मिक विधींमध्ये या संख्येला विशेष स्थान प्राप्त झाले आहे.
या लेखातील माहिती वैदिक परंपरा, धार्मिक श्रद्धा, योगशास्त्र आणि विविध पारंपरिक मान्यतांवर आधारित आहे. खगोलशास्त्र, शरीरातील नाड्या किंवा धार्मिक प्रतीकांबाबत विविध अभ्यासक आणि परंपरांमध्ये भिन्न मतप्रवाह आढळू शकतात. या लेखाचा उद्देश धार्मिक आणि सांस्कृतिक माहिती देणे असून, कोणत्याही श्रद्धा किंवा वैज्ञानिक दाव्याचा अंतिम पुरावा म्हणून याकडे पाहू नये.