जगभरात आज सुमारे ७,१०० पेक्षा अधिक भाषा बोलल्या जातात. काही भाषा हजारो वर्षांपासून अस्तित्वात आहेत, तर काही भाषा तुलनेने नव्या आहेत. भारतीय संस्कृती आणि इतिहासाचा विचार केला तर एक प्रश्न अनेकदा विचारला जातो – प्राचीन भारतात कोणती भाषा बोलली जात होती?
या प्रश्नाचे उत्तर शोधताना आपल्याला संस्कृत, प्राकृत, पाली, तमिळ आणि इतर अनेक प्राचीन भाषांचा समृद्ध वारसा समोर येतो.
संस्कृतला अनेकदा "सर्व भाषांची जननी" असे संबोधले जाते. 'संस्कृत' या शब्दाचा अर्थ "परिष्कृत" किंवा "सुंदरपणे घडवलेली भाषा" असा होतो.
इ.स.पूर्व सुमारे १५०० पासून संस्कृतचा वापर धार्मिक विधी, तत्त्वज्ञान, विज्ञान, गणित आणि साहित्य यासाठी मोठ्या प्रमाणावर केला जाऊ लागला. विद्वान, ऋषी आणि अभ्यासक यांच्यातील संवादाची ती प्रमुख भाषा होती.
आजही अनेक हिंदू धार्मिक विधी संस्कृतमधूनच पार पडतात. विशेष म्हणजे भारतातील काही गावांमध्ये आजही संस्कृत बोलली जाते.
व्याकरणतज्ज्ञ Panini यांनी संस्कृत व्याकरणाची अत्यंत तर्कशुद्ध मांडणी केली. त्यामुळे ही भाषा संगणकीय प्रणालींसाठीही उपयुक्त मानली जाते.
संस्कृत ही ध्वन्यात्मक भाषा आहे. म्हणजे शब्द जसे लिहिले जातात तसेच उच्चारले जातात.
Rigveda मधील वैदिक संस्कृत ही जगातील सर्वात प्राचीन भाषिक परंपरांपैकी एक मानली जाते.
हिंदी, मराठी, बंगाली, गुजराती यांसह अनेक भारतीय भाषांमधील मोठ्या प्रमाणातील शब्द संस्कृतमधून आले आहेत.
संस्कृतमधील वैदिक पठण परंपरेला UNESCO ने मानवतेच्या अमूर्त सांस्कृतिक वारशाचा दर्जा दिला आहे.
संस्कृत ही विद्वानांची भाषा असली तरी सामान्य लोक अनेक प्राकृत भाषांमध्ये संवाद साधत असत.
बौद्ध धर्मग्रंथांची भाषा म्हणून पाली प्रसिद्ध आहे. प्रारंभीच्या बौद्ध साहित्याचा मोठा भाग याच भाषेत लिहिला गेला.
मौर्य साम्राज्याच्या काळात ही भाषा प्रचलित होती. सम्राट Ashoka यांच्या अनेक शिलालेखांमध्ये मागधी प्राकृतचा वापर आढळतो.
जैन धर्मातील अनेक प्राचीन ग्रंथ अर्धमागधी भाषेत लिहिले गेले आहेत.
ही भाषा आधुनिक मराठीची पूर्वज मानली जाते. प्राचीन काव्य आणि साहित्यामध्ये तिचा मोठ्या प्रमाणावर वापर झाला.
दक्षिण भारतातील संगम साहित्यामुळे प्राचीन तमिळ भाषेला विशेष महत्त्व प्राप्त झाले. जगातील सर्वात जुन्या जिवंत भाषांपैकी ती एक मानली जाते.
प्राकृत भाषांपासून विकसित झालेल्या अपभ्रंश भाषांमधून पुढे हिंदी, बंगाली, गुजराती आणि इतर आधुनिक भारतीय भाषा विकसित झाल्या.
प्राचीन भारतात भाषांचा वापर मुख्यतः दोन स्तरांवर होत असे.
संस्कृत – धार्मिक, शैक्षणिक आणि औपचारिक कार्यांसाठी.
प्राकृत भाषा – सामान्य लोकांच्या दैनंदिन संवादासाठी.
यामुळे ज्ञान आणि संस्कृती जपतानाच लोकभाषांचाही विकास झाला.
भारताचा भाषिक इतिहास अत्यंत समृद्ध आणि वैविध्यपूर्ण आहे. संस्कृत, पाली, प्राकृत, तमिळ आणि इतर भाषांनी भारतीय संस्कृती, साहित्य, विज्ञान आणि तत्त्वज्ञानाला मोठे योगदान दिले आहे. आजच्या आधुनिक भारतीय भाषांच्या मुळाशी या प्राचीन भाषांचा अमूल्य वारसा दडलेला आहे.
हा लेख ऐतिहासिक आणि भाषावैज्ञानिक माहितींवर आधारित असून सामान्य माहितीच्या उद्देशाने तयार करण्यात आला आहे. "संस्कृत ही सर्व भाषांची जननी आहे" हा उल्लेख सांस्कृतिक आणि पारंपरिक संदर्भात प्रचलित आहे. भाषांच्या उगमाविषयी आणि विकासाविषयी विद्वानांमध्ये विविध मतप्रवाह आढळतात. अधिक सखोल अभ्यासासाठी इतिहास, भाषाशास्त्र आणि पुरातत्त्वशास्त्रातील मान्यताप्राप्त स्रोतांचा संदर्भ घ्यावा.