एक श्रीमंत मनुष्य आपल्या चार पत्नींसह आनंदाने जीवन जगत होता. काळाच्या ओघात तो गंभीर आजारी पडला आणि त्याला आपल्या मृत्यूची जाणीव झाली. शेवटचे क्षण जवळ आल्याचे लक्षात येताच त्याने आपल्या चारही पत्नींना बोलावले.
सर्वप्रथम त्याने आपल्या पहिल्या पत्नीला विचारले, "मी तुझ्यावर खूप प्रेम केले. तू माझ्यासोबत मृत्यूनंतरही येशील का?"
ती म्हणाली, "नाही, मी तुझ्यासोबत येऊ शकत नाही."
दुसऱ्या पत्नीला विचारले असता तिनेही नकार दिला. तिसऱ्या पत्नीनेही त्याच उत्तराची पुनरावृत्ती केली.
शेवटी त्याने चौथ्या पत्नीला विचारले. तिच्यावर त्याने सर्वात कमी प्रेम केले होते आणि अनेकदा तिच्याकडे दुर्लक्ष केले होते. मात्र आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे ती म्हणाली, "मी तुझ्यासोबत शेवटपर्यंत राहीन."
कथा सांगून बुद्धांनी तिचा खोल अर्थ स्पष्ट केला.
पहिली पत्नी म्हणजे आपले शरीर.
आपण आयुष्यभर शरीराची काळजी घेतो, त्याला सजवतो, जपतो. पण मृत्यूच्या वेळी ते आपली साथ सोडते.
दुसरी पत्नी म्हणजे संपत्ती आणि धन.
पैसा, मालमत्ता आणि वैभव हे आयुष्यात उपयोगी पडते, परंतु मृत्यूनंतर ते आपल्यासोबत येत नाही.
तिसरी पत्नी म्हणजे नातेसंबंध.
कुटुंबीय, मित्र आणि प्रियजन हे आयुष्यभर आपल्यासोबत असतात. मात्र मृत्यूच्या पलीकडे ते साथ देऊ शकत नाहीत.
चौथी पत्नी म्हणजे आपले कर्म.
आपण केलेली चांगली किंवा वाईट कर्मेच मृत्यूनंतरही आपल्यासोबत राहतात. आपल्या कृतींचे परिणामच पुढील जीवनाचा मार्ग ठरवतात, असे बुद्धांनी सांगितले.
आजच्या धावपळीच्या आणि भौतिक सुखांच्या मागे धावणाऱ्या जगात ही कथा आपल्याला एक महत्त्वाची जाणीव करून देते. शरीर, पैसा आणि नाती यांना महत्त्व देतानाच आपल्या कर्मांवरही लक्ष केंद्रित करणे आवश्यक आहे. कारण शेवटी माणसाची खरी ओळख त्याच्या संपत्तीने नव्हे, तर त्याच्या कृतींनी ठरते.
गौतम बुद्धांचा हा संदेश आपल्याला सांगतो की, चांगले विचार, सद्वर्तन, दयाळूपणा आणि प्रामाणिकपणा हीच खरी संपत्ती आहे. कारण आयुष्य संपल्यानंतरही आपल्या कर्मांची सावली आपल्यासोबत राहते.
"माणसाच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी गुंतवणूक म्हणजे त्याची चांगली कर्मे."
अस्वीकरण (Disclaimer):
हा लेख गौतम बुद्धांच्या शिकवणींशी संबंधित लोकप्रिय कथन आणि आध्यात्मिक व्याख्यांवर आधारित आहे. विविध बौद्ध परंपरा आणि ग्रंथांमध्ये या कथांचे अर्थ व संदर्भ वेगवेगळ्या प्रकारे मांडले जाऊ शकतात. लेखाचा उद्देश नैतिक व आध्यात्मिक संदेश समजावून सांगणे हा असून कोणत्याही धार्मिक श्रद्धा किंवा मतांवर अंतिम भाष्य करण्याचा हेतू नाही.