कधी तुमच्या लक्षात आले आहे का—एखादी व्यक्ती आता आपल्या आयुष्यात नसते, तिच्याशी बोलणेही होत नाही, भेटही होत नाही… तरीही ती व्यक्ती वारंवार आठवत राहते?
ती एखादी जुनी मैत्रीण असू शकते, एखादी खास व्यक्ती, शिक्षक, प्रशिक्षक किंवा आयुष्यात काही काळ भेटलेली व्यक्तीही असू शकते. अचानक एखादे गाणे, ठिकाण, सुगंध किंवा एखादा प्रसंग तिची आठवण करून देतो.
असे का होते?
मानसशास्त्रानुसार, काही व्यक्ती आपल्या मनावर इतका खोल प्रभाव टाकतात की त्या व्यक्तीपासून दूर गेल्यानंतरही त्यांच्या आठवणी मनात बराच काळ टिकून राहतात.
ज्या व्यक्तीशी आपल्या भावना जोडलेल्या असतात, त्या व्यक्तीशी संबंधित आठवणी अधिक ठळकपणे मनात राहू शकतात.
हा भावनिक संबंध प्रेमाचा असायलाच हवा असे नाही.
तो आनंद, मैत्री, आदर, आपुलकी, दुःख, राग, कृतज्ञता किंवा एखाद्या कठीण काळाशी संबंधित असू शकतो.
ज्या व्यक्तीने आपल्या भावनांना स्पर्श केला, तिची आठवण मनात खोलवर उमटू शकते.
काही नाती कोणत्याही स्पष्ट शेवटाशिवाय संपतात.
“असे का झाले?”
“मी काही वेगळे केले असते तर?”
“त्याने किंवा तिने असे का केले?”
“आपले नाते असेच का संपले?”
असे प्रश्न अनुत्तरित राहिले की मन पुन्हा पुन्हा त्या प्रसंगाकडे वळू शकते.
यालाच साध्या भाषेत ‘अपूर्ण राहिलेली गोष्ट मनात रेंगाळणे’ असे म्हणता येईल.
म्हणूनच प्रत्येक आठवण म्हणजे त्या व्यक्तीकडे परत जायची इच्छा असेलच असे नाही; कधी कधी मन फक्त उत्तर किंवा closure शोधत असते.
आपल्या आयुष्यातील काही व्यक्ती आपल्याला सुरक्षितता, महत्त्व, आधार किंवा आपलेपणाची भावना देतात.
अशा व्यक्तींशी निर्माण झालेले नाते मनावर खोल परिणाम करू शकते.
विशेषतः एखादे नाते कधी खूप जवळचे तर कधी अनिश्चित असेल, तर त्या नात्यातील अनुभव समजून घेण्यासाठी मन अधिक वेळ खर्च करू शकते.
म्हणूनच काही लोक आयुष्यातून दूर गेले तरी त्यांच्या आठवणी लगेच दूर जात नाहीत.
हा एक अतिशय सुंदर आणि महत्त्वाचा विचार आहे.
कधी कधी आपल्याला त्या व्यक्तीची आठवण येत नसते; त्या व्यक्तीसोबत आपण जसे होतो, त्या काळाची आठवण येत असते.
कदाचित त्या काळात आपण अधिक आनंदी होतो.
कदाचित आपण काहीतरी नवीन शिकत होतो.
कदाचित जीवनात उत्साह होता, स्वप्ने होती आणि मनावर जबाबदाऱ्यांचे ओझे कमी होते.
म्हणून एखाद्या व्यक्तीची आठवण येताना प्रत्यक्षात आपल्या आयुष्यातील एखादा सुंदर टप्पा आठवत असू शकतो.
आपल्या आयुष्यात प्रत्येक व्यक्ती कायमची राहण्यासाठी येत नाही.
काही व्यक्ती आपल्याला एखादा धडा शिकवतात.
काही आपल्याला स्वतःवर विश्वास ठेवायला शिकवतात.
काही आपल्याला प्रेम समजावतात, तर काही नात्यांची किंमत.
काही व्यक्ती आपल्याला स्वतःची ओळख करून देतात.
अशा व्यक्ती आयुष्यातून निघून गेल्या तरी त्यांनी आपल्यात केलेला बदल मात्र कायम राहू शकतो.
सर्वप्रथम स्वतःला दोष देऊ नका.
एखाद्याची आठवण येणे म्हणजे आपण कमजोर आहोत असे नाही.
त्याऐवजी स्वतःला विचारा—
“मला त्या व्यक्तीची आठवण येतेय की त्या व्यक्तीशी जोडलेल्या भावनेची?”
“या आठवणीमधून मला काय शिकायला मिळाले?”
“माझ्या आयुष्यात आता मला काय हवे आहे?”
या प्रश्नांची उत्तरे स्वतःला समजून घेण्यास मदत करू शकतात.
भूतकाळ बदलता येत नाही; पण त्या अनुभवाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन नक्की बदलता येतो.
काही माणसे आपल्या आयुष्यात येतात, सुंदर आठवणी देतात, काही शिकवतात आणि नंतर दूर जातात.
त्यांचा आपल्या आयुष्यातील अध्याय संपला असला, तरी त्या अध्यायाने आपल्याला दिलेला अनुभव आपल्या व्यक्तिमत्त्वाचा एक भाग बनतो.
म्हणूनच एखादी व्यक्ती अजूनही आठवत असेल तर स्वतःला एकच प्रश्न विचारा—
“मला त्या व्यक्तीची गरज आहे, की त्या व्यक्तीने मला दिलेल्या अनुभवाची आठवण जपायची आहे?”
कदाचित या प्रश्नाचे उत्तर तुम्हाला तुमच्या मनाबद्दलच काहीतरी नवीन शिकवेल.
“काही माणसं आयुष्यातून निघून जातात, पण त्यांनी दिलेली शिकवण, आठवणी आणि आपल्यात केलेला बदल मात्र कायम सोबत राहतो.”
हा लेख मानसशास्त्राशी संबंधित सर्वसाधारण माहिती व जनजागृतीच्या उद्देशाने तयार करण्यात आला आहे. प्रत्येक व्यक्तीचे अनुभव आणि मानसिक प्रक्रिया वेगवेगळ्या असतात. एखाद्या व्यक्तीच्या आठवणींमुळे दैनंदिन जीवन, झोप, काम किंवा मानसिक शांततेवर मोठ्या प्रमाणात परिणाम होत असल्यास योग्य मानसिक आरोग्य तज्ज्ञांचा सल्ला घेणे उपयुक्त ठरू शकते. या लेखातील माहिती वैयक्तिक निदान किंवा उपचाराचा पर्याय नाही.