शाळेत दररोज सकाळी आपण जी प्रतिज्ञा म्हणतो, तिची सुरुवात होते – "भारत माझा देश आहे. सारे भारतीय माझे बांधव आहेत...". ही प्रतिज्ञा अनेक पिढ्यांच्या मनात देशप्रेम, बंधुभाव आणि कर्तव्यनिष्ठा रुजवत आली आहे. पण ही प्रतिज्ञा कोणी लिहिली आणि तिच्यामागची कहाणी काय आहे, हे अनेकांना माहीत नसते.
भारतीय राष्ट्रप्रतिज्ञेचे लेखक पैडिमर्री वेंकट सुब्बाराव (Pydimarri Venkata Subba Rao) हे होते. ते आंध्र प्रदेशातील नलगोंडा जिल्ह्यातील रहिवासी होते. व्यवसायाने ते प्रशासकीय अधिकारी होते, पण त्यांना साहित्य, समाजकार्य आणि राष्ट्रप्रेमाची विशेष आवड होती.
सन 1962 मध्ये, भारत-चीन युद्धानंतर देशात राष्ट्रीय एकात्मता आणि देशभक्तीची भावना अधिक दृढ करण्याची गरज जाणवू लागली. याच काळात सुब्बाराव यांनी ही प्रतिज्ञा तेलुगू भाषेत लिहिली.
सुब्बाराव यांनी लिहिलेली प्रतिज्ञा आंध्र प्रदेश सरकारच्या निदर्शनास आली. तिच्यातील राष्ट्रीय एकात्मता, सामाजिक समता आणि देशसेवेचा संदेश लक्षात घेऊन ती शालेय विद्यार्थ्यांसाठी उपयुक्त असल्याचे मानले गेले.
नंतर तिचे विविध भारतीय भाषांमध्ये भाषांतर करण्यात आले. 1965 पासून अनेक शाळांमध्ये ती नियमितपणे म्हणण्यास सुरुवात झाली. हळूहळू ती संपूर्ण भारतातील शाळांचा अविभाज्य भाग बनली.
ही प्रतिज्ञा केवळ शब्दांचा समूह नाही, तर एक आदर्श जीवनमूल्य आहे. ती आपल्याला शिकवते की –
आजच्या वेगवान आणि स्पर्धात्मक युगात प्रतिज्ञेतील मूल्ये अधिक महत्त्वाची ठरतात. समाजात एकोपा, सहिष्णुता, परस्पर आदर आणि राष्ट्रीय एकात्मता टिकवून ठेवण्यासाठी या प्रतिज्ञेचा संदेश प्रत्येक नागरिकाने आचरणात आणणे आवश्यक आहे.
पैडिमर्री वेंकट सुब्बाराव यांनी लिहिलेली राष्ट्रप्रतिज्ञा ही भारताच्या एकात्मतेचे आणि संस्कारांचे प्रतीक आहे. दररोज उच्चारले जाणारे हे शब्द केवळ पाठांतर नसून, एक आदर्श नागरिक बनण्याची प्रेरणा आहेत.
"देशप्रेम हे केवळ शब्दांत नसते, तर आपल्या विचारांत, वर्तनात आणि कर्तव्यात दिसले पाहिजे. राष्ट्रप्रतिज्ञा आपल्याला याच मूल्यांची आठवण करून देते."
हा लेख शैक्षणिक व माहितीपर उद्देशाने लिहिण्यात आला आहे. विविध ऐतिहासिक संदर्भ आणि उपलब्ध माहितीनुसार राष्ट्रप्रतिज्ञेच्या निर्मितीविषयी माहिती सादर करण्यात आली आहे.