“लाईक्सपेक्षा मोठं प्रेम” 

पुण्यातील बाणेर भागातल्या एका आलिशान सोसायटीत २५ व्या मजल्यावर अविनाशची हाऊस वॉर्मिंग पार्टी जोरात सुरू होती. ३० वर्षांचा अविनाश एका मल्टीनॅशनल कंपनीत मोठ्या पदावर होता. नुकताच त्याने दीड कोटींचा फ्लॅट घेतला होता. घरात झुंबरांची रोषणाई, महागडे फर्निचर आणि भिंतीवर ६५ इंचाचा टीव्ही झळकत होता.

मित्रमंडळी, बॉस आणि कलीग्ज त्याचं कौतुक करत होते.

एका कोपऱ्यात त्याची आई पार्वतीबाई शांत उभी होती—नऊवारी साडी, साध्या चपला आणि चेहऱ्यावर समाधान.

एका मित्राने हसत म्हटलं,
“अरे अविनाश, तुझ्या आईसोबत एक फोटो होऊ दे! तुझ्या यशामागे त्यांचाच हात आहे.”

अविनाशने लगेच आपला iPhone काढला. आईच्या खांद्यावर हात ठेवून सेल्फी घेतला. आईच्या डोळ्यांत अभिमान दाटून आला.

फोटो सोशल मीडियावर टाकताच लाईक्स आणि कमेंट्सचा पाऊस पडला.
“My World! ” असं कॅप्शन पाहून सगळे त्याचं कौतुक करत होते.

 त्या रात्रीचं सत्य

पार्टी संपली. सगळे निघून गेले. घरात शांतता पसरली.

आई हळूच म्हणाली,
“बाळा, थोडा वेळ माझ्याजवळ बसशील का? इतकं मोठं घर झालं तुझं... आज मला खूप आनंद झालाय.”

अविनाश फोनमध्ये गुंतलेला होता. पण त्या क्षणी त्याची नजर आईच्या चेहऱ्यावर पडली. थकलेला चेहरा, पण डोळ्यांत अपार प्रेम.

तो थोडा थांबला. फोन बाजूला ठेवला.
“आई, बस ना इथे.”

तो आईजवळ बसला.

आई म्हणाली,
“बाळा, मला तुझा अभिमान आहे. पण इतक्या लोकांमध्ये तू खूप दमलेला दिसत होतास.”

अविनाश हसला,
“हो आई, थोडं टेन्शन होतं.”

आईने तिच्या पिशवीतून एक जुनी प्लास्टिकची पिशवी काढली.
“हे घे बाळा. थोडे पैसे आहेत. गाडीचा हप्ता भरताना तुला त्रास होऊ नये म्हणून साठवलेत.”

अविनाश दचकला.
“आई! तू अजूनही माझ्यासाठी पैसे साठवतेस?”

आई सहज म्हणाली,
“आईचं मन असंच असतं रे.”

 जाणीवेचा क्षण

त्या रात्री अविनाश झोपू शकला नाही.
त्याला आठवलं—
लहानपणी पावसात घर गळायचं, तेव्हा आई त्याला कोरड्या पदरात झोपवायची.
स्वतः उपाशी राहून त्याला भरवायची.

आज तो लाखोंच्या घरात राहत होता, पण आई अजूनही त्याच्यासाठी बचत करत होती.

सकाळी उठल्यावर त्याने एक निर्णय घेतला.

त्याने सोशल मीडियावर नवीन पोस्ट टाकली:

“काल मी ‘My World’ असं लिहिलं. पण खरं सांगायचं तर माझं जग माझ्या घरात आहे—माझ्या आईसोबत घालवलेला प्रत्येक क्षण. आजपासून लाईक्सपेक्षा वेळ महत्त्वाचा.”

मग तो आईजवळ गेला.

“आई, आजपासून तू माझ्या रूममध्ये झोपणार. आणि ऐक, पुढच्या आठवड्यात आपण दोघं गावाला जाऊया. तुझ्या मैत्रिणींना भेटायला.”

पार्वतीबाईंच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले.

 खरी श्रीमंती

त्या दिवसापासून अविनाशने एक सवय लावली—
दररोज किमान एक तास फोन बाजूला ठेवून आईसोबत चहा पिण्याची.

घरातली झुंबरं, महागडे सोफे, मोठा टीव्ही—हे सगळं होतंच.
पण त्या घराला “घरपण” आलं, ते आईच्या हसण्यामुळे.

अविनाशला समजलं—
सोशल मीडियावरची प्रसिद्धी क्षणिक असते.
पण आईच्या हातचा स्पर्श आयुष्यभर साथ देतो.

 संदेश

आई-वडील हे आपल्या पोस्टसाठी “कन्टेन्ट” नसतात.
ते आपल्या आयुष्याचा पाया असतात.

आजच मोबाईल बाजूला ठेवा.
आईच्या जवळ बसा.
दोन शब्द बोला.

कारण…
जग तुमच्यावर लाईक्सचा वर्षाव करेल,
पण आईच तुमच्यावर निःस्वार्थ प्रेमाचा वर्षाव करते. 

 सूचना (Disclaimer)

ही कथा काल्पनिक आहे. कोणत्याही व्यक्ती, घटना किंवा ठिकाणाशी साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा. या कथेमागचा उद्देश कुटुंबातील नात्यांची जाणीव करून देणे हा आहे.