मुंबईसारख्या सतत धावणाऱ्या शहरात, जिथे प्रत्येकजण आपल्या कामात गुंतलेला असतो, तिथे माणुसकी जपणारे काही हात आजही शांतपणे आपले कार्य करत असतात. कांदिवलीच्या ठाकूर कॉम्प्लेक्स सिग्नलवर दररोज सकाळी साडेचार ते आठ या वेळेत दिसणारे ८५ वर्षीय भारत पांचाल हे अशाच माणुसकीचे जिवंत उदाहरण आहेत.
निवृत्तीनंतर आराम करण्याऐवजी, त्यांनी मानवी सेवा हेच आपल्या आयुष्याचे ध्येय मानले. कोणत्याही संस्थेचा आधार न घेता, कोणत्याही प्रसिद्धीची अपेक्षा न ठेवता, ते स्वतःच्या खिशातील पैशातून गरजू प्रवाशांना, वाहनचालकांना आणि रस्त्यावर काम करणाऱ्यांना पाणी वाटतात. उन्हाळ्याच्या कडक उन्हात ते मोफत सरबतही देतात—शरीराला थंडावा देण्यासाठीच नाही, तर मनाला दिलासा देण्यासाठी.
सकाळची घाई, ट्रॅफिकचा ताण आणि कामाच्या चिंतेत अडकलेल्या लोकांसाठी भारत पांचाल यांचा एक ग्लास पाणी म्हणजे केवळ तहान भागवणं नसतं; तो माणुसकीची आठवण करून देणारा क्षण असतो. त्यांच्या चेहऱ्यावरचं समाधान आणि डोळ्यांतली आपुलकी सांगून जाते की, सेवा करण्यासाठी मोठे साधन नाही तर मोठं मन लागतं.
वयाच्या या टप्प्यावरही ते दररोज ठरलेल्या वेळेत आपली सेवा बजावत राहतात, यामागे कुठलाही दिखावा नाही—फक्त “कोणाला तरी थोडा तरी दिलासा मिळावा” ही साधी भावना आहे. धावपळीच्या मुंबईत अशा शांत, निःस्वार्थ कृती समाजाला सकारात्मक दिशा देतात.
भारत पांचाल यांची ही सेवा आपल्याला शिकवते की, माणुसकी ही शब्दांत नाही तर कृतीत असते. आणि खरं समाधान हे स्वतःसाठी नाही, तर इतरांच्या चेहऱ्यावर उमटणाऱ्या हसण्यात दडलेलं असतं.
वरील लेख प्रेरणादायी व सकारात्मक उद्देशाने लिहिला आहे. यात दिलेली माहिती कथनावर व उपलब्ध माहितीनुसार मांडलेली आहे. कोणत्याही प्रकारचा प्रचार किंवा व्यावसायिक हेतू नाही. लेखाचा उद्देश सामाजिक जाणीव वाढवणे व निःस्वार्थ सेवेला प्रेरणा देणे हा आहे.